از اون یکی اتاق صدای گفتگوی مادرک و خواهرک شنیده می شود

- دسوم نمک نداره که دویست تومن دادم موهاتو فر کردی حالا نم یویی ابروم برداری

- دویست تومن نبودکه

- صد وهشتاد تومن

- نه مامان خانم، صد و هفتاد و چهار تومن بود

- پنج تومن هم که پول آژانست دادم

- نه خیرم خودم رفتم ،پولی که دادی گوچه فرنگی خریدم

- ووی اونم چه گوجه های  همش ریز و له 

- وووی مامان له بودن؟ بشکنه این دست که نمک نداره

- دست من نمک نداره  که پول دادم سرت فر کردی

.

.

.

این داستان دل انگیز همچنان ادامه دارد