سووشون

در قسمتي از تاریخ بخارا چنین آمده است: افراسیاب او (سیاوش) را بکشت و هم در این حصار بدان موضع که از در شرقی اندر آیی(دروازه کاه فروشان) و آن را دروازه غوریان نامند او را آن جا دفن کردند و مغان بخارا بدین سبب آن جای را عزیز دارند و هر سالی مردی آن جا یکی خروس برد و بکشت پیش از بر آمدن آفتاب روز نوروز مردمان بخارا را در کشتن سیاوش نوحه هاست چنان که در همه ولایتها معروف است و مطربان آن را سرود ساخته وقوالان آنرا گریستن مغان خوانند و این سخن زیادت از سه هزار سال است. و بر اثر مرگ سیاووش گیاهی که معمولا درمان کننده دردهاست از خون وی می روید. و این پر سیاوشان گیاهی ست که هر چه آن را ببرند، باز می روید و جان تازه می گیرد . این گیاه نشان زندگی پس از مرگ و مداومت حیات سیاووش است (النرشخی)