واقعيتي است كه در آن زيسته ايم

از  ديدن فيلم خانه پدري بازگشته ام و
دردناكترين صحنه سينمايي ممكن را ديده ام،
آنچه كه دردش را افزون مي كرد آن بود كه مي دانستي سينما نيست

نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

عاقل باشيم ، غمگين نباشيم

و چقدر اين اعداد بي اهميتند زماني كه در من دختري جوان رقص كنان پا بر زمين مي كوبد

فعل ماضي شد؟ غريزم؟ يعني جشن تولد شومو اينقد حياتيه كه ايشون بايد اول شركت كنند بعد تشريف ببرند؟