دوباره

یه سریال بود به نام" لبه تاریکی" یادتون هست؟ کار همین بی بی سی ملعون بود. دو قهرمان قبل از مرگشون یه شعر می خوندن که تنها بیت اولش را به یاد دارم: مرهمی است زمان، به سال صفر
شاید به جای زمان بشود از کلمه"نوشتن " هم استفاده کرد

یک حقیقت ساده

"اینکه من خوب می نویسم دلیل بر این نیست که آدم خوبی هم هستم."

زیر بال فرشتگان

مادرک زنگ زده که تو یه کتاب خونده که نور اول صبح و اول غروب به خاطر بال فرشته ها است. اونم امروز صبح رفته کنار دریا، طلوع آفتاب را دیده و منو به فرشته ها سپرده ...

استخر بی لیاقت

دختر خاله رفته استخر صورتش قارچ زده می گه:
- البته خیلی استخرش با کلاس بود سشوار مرکزی داشت ولی نمی دونم چرا قارچ زدم
اون یکی دختر خاله از اون طرف داد می زنه
- لیاقتت نداشتن

لو رفتم

-حالا تو هی نگو ولی منکه می دونم به کی می خوای رای بدی...

- از کجا میدونی؟!

- همون موقع که موهاتوسبز کردی فهمیدم

- !

جان مادرتون خواب منو نبینید

دوستم زنگ زده که خواب دیده من باردارم بعد رفته خودش تو تعبیر خواب نگاه کرده معنی اش می شه یه خبر خوب ویا موفقیت بزرگ در زندگی

دیروز درخواست ویزام رد شد، امروز هارد اکسترنالم سوخت، خدا فردا را به خیر بگذراند.

مهوع

"فلانی رفته با یه دختر بهائی دوست شده که حتما باباش وقتی 15 سالش بوده ترتیبشو داده می دونی که این رسم بهائی هاست تازه اونم یه دختر آرایشگر که حتما هر روز باید سرشو بکنو فلانجای زنا که موم بندازه"

خب فکر می کنم یک دهم این جمله هم برای پایان دادن به دوستی با گوینده اش کافی بود.