۱۱ مرداد ۱۳۸۵

یه شعر داره برتولت برشت
براستی در دورانی تاریک زندگی می کنیم
پیشانی بی خط نشانه بی حسی است
انکه می خندد هنوز خبر هولناک را نشنیده است.
اینک ای فرزانگانی که بعد از ما می ایید
به نیکی از ما یاد کنید
زیرا ما می خواستیم مهربان باشیم
اما نتوانستیم



اخبار امروز رو خوندم یاد این شعر افتادم
اکبر محمدی
لبنان
افغانستان

هیچ نظری موجود نیست:

از سفر برگشتم دو سه روزی در کوه و دشت می چرخیدم طبیعت برای من مرهم است. آیا این جمله حاکی از این است که من همیشه زخمی هستم؟ خب فکر کنم هستم ...