۲۲ فروردین ۱۳۹۲

درد شیرینی دارد پاهایم

گلهای بابونه حاشیه جاده را رنگ کرده بودند
مارهای آبی براق درون جوی ها می رقصیدند
قورباغه ها  بی خبر در آب می پریدند و لاک پشت ها با آرامشی فیلسوفانه از جاده رد می شدند
زنان در شالیزار خم شده بودند
جنگل سکوت کرده بود و سگی کوچک مرا دنبال می کرد
تابی بلند بر درختی بلندتر با ورزش باد تکان می خورد
عطر بهارنارنج از پشت دیوار خانه های روستا بیرون می زد


۳ نظر:

ناشناس گفت...

خانمِ شیرازی
خانمِ گیس طلا
خانمِ دکتر
خانمِ قربونت برم
بیشتر بنویس
هرچند من این چندروزه صفحه تو که باز میکنم خودم میزنم رو دست خودم!!
آخه تحویل کار دارم!!!
ولی شما بیشتر بنویس
که مانوشته هایت را دوست داریم
...
من تو را ازهمان روزی که دخترک زشتی بودی و دستمال کثیفی به سرت میبستی دوست داشتم...لطفا برای من بادام سوخته بیاور...(اینم برای اینکه بگم هم سلیقه ایم:))

گیس طلا گفت...

:)))))))))))چشم ناشناس قدیمی

ناشناس گفت...

:)

نتیجه گیری اخلاقیش تابلوه دیگه نه؟

رفیقی دارم که عاشق بنفشه افریقایی است،  من نیستم ،  به نظرم گل لوسی می رسد، شبیه این دختر شهری های است  که باید خواب و خوراک و ماشین و...